Hırsla daha fazlasını elde etme uğruna, nice canlar gidiyor, nice ihmaller, nice kötülükler yapılıyor, nice ömürler tükeniyor...  

Neyi unutmadı ki insan?

Sevgiyi, saygıyı, hoşgörüyü unuttu insan...

Dostu, dostluğu, akrabayı unuttu.

İyiliği, yoksulu, yoksulluğu unuttu.

Vefayı, sadakati unuttu insan...

Hasta ziyaretini, komşusunu unuttu.

Selamı, merhabayı unuttu.

Şükür etmeyi, paylaşmayı unuttu.

Tarladaki buğday başaklarının rüzgârın ninnisiyle sallandığını unuttu. Kırlara çıkmayı, çiçeklere bakmayı unuttu. 

Allah’ın sonsuz rahmetini unuttu.

Allah’ın kendisine verdiği bunca nimetleri, kul hakkını unuttu insan...

Gökyüzündeki ayı, güneşi, yıldızları, baharı, çiçekleri unuttu. Kırları, kuşları unuttu.

Evet, bazen hatırlatma görevini bir beşik yapar, bazen bir felaket, bazen de ölüm...

Her şey kayar gider ayağımızın altından bir su gibi. Ömür de öyle geçer gider.  

En kötüsü de insan ölümü unuttu.  

Ölümü unutmak, ömrü uzatmıyor. Ölümü unutan insanı, ölüm unutmuyor. İnsan sadece unuttuğuyla kalıyor. Zannediyor ki, Yaratan istediği zaman değil de, kendi istediği zaman ölecek.  

Aslında hepimiz için insanca yaşamamıza yetecek kadar nasip var bu dünyada. Ancak bu açgözlülük ve daha fazlasını elde etme hırsı olmasa...  

Paraya boğulanlara biraz insanlık lazım ama...  

İnsan; insanlığını unuttu. İnsanlık, depremlerin altında kaldı.

Üç şey!

Hayatta bir kez gittiğinde asla geri dönmeyen üç şey:
Zaman, sözcükler ve fırsattır.
Hayatta hiçbir zaman kaybedilmemesi gereken üç şey:
Barış, umut ve dürüstlüktür.
Hayatta en değerli üç şey:
Sevgi, kendine güven ve dostluktur.
Hayatta hiç emin olunamayacak üç şey: 

Düşler, başarı ve zenginliktir.
Hayatta insanı geliştiren üç şey:
Çok çalışmak, samimiyet ve başarıdır.
Hayatta insanı mahveden üç şey:
Cesaretsizlik, gurur ve öfkedir.

Eyyüp AYDIN / GERÇEKLER aydineyyup@mynet.com